# அந்தி வரை காத்திருந்த விளக்கு

> சாயங்காலம் back porch-ல உட்கார்ந்து, அம்மாவோட பித்தளை விளக்கை ஏத்த மீராவும் கண்ணனும் wait பண்றாங்க. ரொம்ப காலம் முன்னாடி, விளக்கு ஏத்தற நேரம் பகலை சாயங்காலமா மாத்தற signal-ஆ இருந்துச்சுன்னு தெரிஞ்சுக்கறாங்க.

- Show: [Banyan Stories தமிழ் (Ages 4–8)](https://www.banyanstories.com/ta/ages-4-8/), ages 4–8, தமிழ்
- Page: https://www.banyanstories.com/ta/ages-4-8/episodes/lamp-that-waited-for-dusk/
- Audio: https://media.banyanstories.com/media/ep-102/junior/ee3dd61ef54231f274c72e9ebed78ed3b82f4cc0421a09eaefb726174ca610f6/f3100e0fe841630a3281e3607561bc81c38d222677eb7f7e3bb9a8e16aab0b2a.mp3 (7 min)
- Published: 2026-09-29
- Scare level: 0 of 5. பயமுறுத்தும் விஷயம் எதுவும் இல்லை -- அந்தி நேரத்தில் விளக்கு ஏற்றும் பழைய பழக்கங்களைப் பற்றிய மென்மையான episode இது. threat, danger, தீராத பயம் எதுவும் இல்லை.
- Content note: c3 என்பது ஒரு writer எழுதிய, ஒரு family-யின் பழக்கம் பற்றிய account மட்டும்தான். இது எல்லாருக்கும் உள்ள rule இல்லை என்று தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

## Transcript

Each passage is labelled with the evidence behind it; “Fictional scene” marks the story itself.

Hi listeners, Banyan Stories-க்கு மறுபடியும் welcome! ஒரு cozy இடத்துல உட்காருங்க, because மீராவும் கண்ணனும் back porch-ல உட்கார்ந்து, sky ஆரஞ்சுல இருந்து soft blue-க்கு மாறுறதைப் பார்த்துட்டு இருக்காங்க. கிச்சன் window-ல இருந்து வெட்டின புல் வாசனையும், சூடான ஏலக்காய் டீ வாசனையும் வருது. ஒரு robin அன்னிக்கு நாளோட கடைசிப் பாட்டைப் பாடுது. porch swing மெதுவா, தூக்கக் கலக்கத்தோட creak பண்ணுது. அவங்க அந்தி நேரத்துக்காக wait பண்றாங்க -- ஒரு special விளக்குக்காகவும்தான். அம்மாவோட பித்தளை விளக்கு பக்கத்துல ஒரு சின்ன table-ல அமைதியா, பளபளன்னு இருக்கு. அதோட பஞ்சுத் திரி ready-யா இருக்கு. *(Fictional scene)*

கண்ணன், "மீரா, இருட்டாகுற வரை நாம ஏன் அம்மாவோட பித்தளை விளக்கை ஏத்த wait பண்றோம்? லஞ்ச் முடிஞ்சதும் ஏத்திடலாமே?"ன்னு கேட்டான். மீரா சிரிச்சுட்டு, "நானும் இதே யோசிச்சேன்! ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடி, விளக்கு ஏத்துற நேரம் மக்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமா இருந்துச்சாம்"ன்னு சொன்னா. *(Fictional scene)*

கண்ணன் காலை மடக்கி உட்கார்ந்து, விளக்கு தானாகவே answer சொல்லும் மாதிரி அதையே பார்த்தான். மீரா தன் notebook-ஐ மடியில வெச்சா. அவ இந்த week முழுக்க பழைய பழக்கங்களைப் பத்திப் படிச்சிருந்தா, அவ pencil தேஞ்சு சின்னதா ஆகிடுச்சு. "Ready-யா?" ன்னு மெதுவா கேட்டா. "Ready" ன்னு கண்ணன் ரொம்ப மெதுவா சொன்னான், robin-க்குக் கூடக் கேக்கல. *(Fictional scene)*

தென்னிந்தியாவின் சில இடங்கள்ல, ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடி, சாயங்கால விளக்கு ஏத்துறது இருட்டுல பார்க்கறதுக்கு மட்டும் இல்ல -- பகல் முடிஞ்சு மாலை நேரம் ஆரம்பிச்சிடுச்சுன்னு சொல்ற signal மாதிரி இருந்துச்சு. ஒரு பழைய record என்ன சொல்லுதுன்னா, மண்வெட்டியால தரையைத் தோண்டிட்டு இருந்தவங்க, விளக்கு ஏத்தினதும் நிறுத்திடணும்னு எதிர்பார்க்கப்பட்டாங்க. வெற்றிலைக் கொடி வளர்த்த ஒரு விவசாயி இருந்தார். அது மக்கள் மெல்லுற இலைகளைக் கொண்ட ஏறுகொடி. விளக்கு ஏத்தினதுக்கு அப்புறம் அவர் தன் தோட்டத்துக்குள்ளேயே போய் ஒரு இலை கூடப் பறிக்க மாட்டார். அவருக்கு, விளக்கு ஏத்துறது அந்த நாளைச் சுத்தி ஒரு வேலி மாதிரி இருந்துச்சு. *(Supported)*

கண்ணன் அதை மனசுல பார்த்தான்: மென்மையான மண்ணுல நிக்கிற மண்வெட்டி, மாலை பொன்னிறமா மாறும்போது மூடி இருக்கிற பச்சை தோட்டக் கதவு. "இது கொஞ்சம் peaceful-ஆ இருக்கு. நாள் முழுக்க ஒரு பெரிய, மெதுவான மூச்சு விடுற மாதிரி" ன்னு சொன்னான். மீரா சிரிச்சா. "எனக்கும் பிடிச்சிருக்கு. எல்லாரும் இப்படிச் செய்யல, of course. மக்கள் எழுதி வெச்ச ஒரு பழக்கம் மட்டும்தான் இது." *(Fictional scene)*

"So விளக்கு basically 'நாள் முடிஞ்சுது, எல்லாரும்!' ன்னு சொல்லுது" ன்னு கண்ணன் சிரிச்சான். "Exactly" ன்னு மீரா சொன்னா, "விளக்குகள் வேற வேலைகளும் செஞ்சுது -- யாரையாவது வீட்டுக்கு welcome பண்ற மாதிரி." கண்ணன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். "Welcome பண்றதா? விளக்கு அப்படிச் செய்யுமா?" "இதைக் கேளு" ன்னு சொல்லி மீரா புது page-ஐப் புரட்டினா. *(Fictional scene)*

கேரளா, மலபார் பகுதியில ஒரு பழைய அறுவடைப் பழக்கம் இருக்கு. வயல்ல இருந்து புது நெல்லோட முதல் கதிர்களை ஒருத்தர் வீட்டுக்குக் கொண்டு வரும்போது, வீட்டுல இருக்கிற ஒரு பெண் ஏத்தின விளக்கோட gate-ல நின்னு அவரை வரவேற்பாங்க. அவர் அலங்காரம் பண்ணின ஒரு மரப் பலகையை மூணு தடவை சுத்தி வந்து, நெல்லைக் கிழக்கு பார்த்து வெச்சுடுவார். விளக்கு அதுக்குப் பக்கத்துலயே ஒளிரும். அதுக்கப்புறம் குடும்பம் கணபதிக்கு, அதாவது நீங்க கணேசான்னு தெரிஞ்சிருப்பீங்க, அவருக்குப் படையல் வெப்பாங்க. *(Supported)*

"எனக்கு கிட்டத்தட்ட தெரியுது" ன்னு கண்ணன் கண்ணை மூடிட்டுச் சொன்னான். "gate-ல ஒரு சின்ன தீபம், நெல் எல்லாம் பொன்னிறமா, சரசரன்னு." மீரா தலையாட்டினா. "கவனி, இது கேரளாவுல இருந்து வந்தது. so இது கேரளா பழக்கம், எல்லா இடத்துலயும் உள்ளது இல்ல." ஒரு மென்மையான காத்து porch மேல வீசுச்சு, swing மெதுவா creak பண்ணுச்சு. *(Fictional scene)*

தீபாவளி, அதாவது விளக்குகளோட festival, அப்போ தெருக்கள்லயும் விளக்குகள் நிறைஞ்சிருக்கும். ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடி தென்னிந்தியாவைப் பத்தி எழுதின ஒரு writer, festival-ல ஒவ்வொரு சாயங்காலமும் குடும்பங்கள் வாசல்ல ஏத்தின விளக்குகளை வெச்சாங்கன்னு எழுதினார். சிலர் தெருவுல உயரமான கம்பங்கள்ல paper lantern-களையும் தொங்கவிட்டாங்க, அதனால தெரு முழுக்க ஜொலிச்சுது. *(Supported)*

"Whoa" ன்னு கண்ணன் ஆச்சரியப்பட்டான். "ஒரு தெரு முழுக்க ஜொலிக்குதா, ராத்திரி ராத்திரியா?" "வாசல்படிகளை imagine பண்ணு" ன்னு மீரா சொன்னா. "சின்ன தீபங்கள், சூடா, மினுமினுன்னு, விருந்தாளியா வந்த friendly நட்சத்திரங்களோட வரிசை மாதிரி." கண்ணன் கிளுகிளுன்னு சிரிச்சான். "நான் எல்லாத்தையும் எண்ணுவேன்." "தூங்குற நேரம் வரை எண்ணிட்டே இருப்ப" ன்னு மீரா சொன்னா. *(Fictional scene)*

இன்னொரு பழைய account இருக்கு -- ஒரு writer ஒரு family-யோட பழக்கங்களைப் பத்தி மட்டும் எழுதினது, so எல்லாரும் பின்பற்றின rule இல்ல -- ஒருத்தர் தினமும் சாயங்காலம் பிரார்த்தனைக்கு அப்புறம் கோயிலுக்குப் போவார். வெறுங்கையோட போக மாட்டார்; கொஞ்சம் விளக்கெண்ணெய், இல்லன்னா தேங்காய், வாழைப்பழம், கற்பூரம், சாம்பிராணி, அதிகம் இல்லன்னா சில வெற்றிலை மட்டும் கொண்டு போவார். விநாயகர் சன்னதியில ஒரு தடவை, சிவன் சன்னதியில ரெண்டு தடவை, விஷ்ணு சன்னதியில மூணு தடவை சுத்தினார்னு அந்த writer சொன்னார். இது ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடி இந்த ஒருத்தர் செஞ்சது மட்டும்தான் -- வேற families, வேற இடங்கள், இன்னிக்கு கோயில்கள் ரொம்ப வித்தியாசமா செய்யலாம். *(Plausible, not proven)*

கண்ணன் விரல்ல எண்ணினான், ஒண்ணு, ரெண்டு, மூணு, அப்புறம் சிரிச்சான். "இது நிறைய நடக்கிறது! ஆனா அவர் எப்பவும் ஏதாவது கொண்டு போனது எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு, சில இலை மட்டும்னாலும்." "எனக்கும்" ன்னு மீரா சொன்னா. "கொடுக்கிறதுதான் special பகுதின்னு தோணுது." sky இப்போ அடர் நீலமா மாறிடுச்சு, முதல் star வேலிக்கு மேல கண் சிமிட்டி முழிச்சுது. *(Fictional scene)*

இப்போ ஒண்ணு சொல்றேன், listeners: உங்க family அந்தி நேரத்துல விளக்கு ஏத்தினாலும், இல்ல எதையாவது சுத்தி வந்தாலும் -- அதுக்குப் பேர் பிரதக்ஷிணம் -- வேற மாதிரி செஞ்சாலும், இல்ல செய்யாம இருந்தாலும் அது totally okay. பழக்கங்கள் family-க்கு family, இடத்துக்கு இடம் மாறும். மாலையை வரவேற்க ஒரே ஒரு சரியான வழி இல்ல. சில families விளக்கு ஏத்துவாங்க, சில பேர் பாட்டு பாடுவாங்க, சில பேர் சேர்ந்து உட்கார்ந்து sky-ஐப் பார்ப்பாங்க. நாள் மாறுறதைக் கவனிக்க இதெல்லாம் அழகான வழிகள்தான். *(Fictional scene)*

இன்னிக்கு ராத்திரி, உங்க family-ல ஒரு பெரியவங்ககிட்ட கேளுங்க: அவங்க சின்னவங்களா இருக்கும்போது யாராவது நாளோட ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துல விளக்கு ஏத்தினாங்களா? அந்த moment எப்படி feel ஆச்சு? ஏதாவது வாசனை, சத்தம், இல்ல அது நடந்த special இடம் இருந்துச்சா? அவசரப்படாம, அவங்க முழுக் கதையையும் சொல்ல விடுங்க. *(Fictional scene)*

அப்போ porch கதவு திறந்துச்சு, அம்மா ஒரு தீப்பெட்டியோட வெளிய வந்தாங்க. மீராவும் கண்ணனும் மூச்சை அடக்கிட்டு நின்னாங்க. ஸ்க்ரிச் -- சின்னத் தீ முழிச்சுது, பித்தளை விளக்கு நீல மாலையில சூடா, பொன்னிறமா ஒளிர ஆரம்பிச்சுது. "இதோ" ன்னு கண்ணன் மெதுவா சொன்னான். "அந்தி வந்துடுச்சு." இன்னிக்கு மீரா, கண்ணனோட சேர்ந்து அந்திக்காக wait பண்ணதுக்கு thanks! அடுத்த தடவை வரைக்கும், உங்க நாளைக் குறிக்கிற சின்னச் சின்ன moments-ஐக் கவனிச்சுட்டே இருங்க -- Banyan Stories-ல சீக்கிரம் பார்க்கலாம்! *(Fictional scene)*

## Sources

- [Hindu Manners, Customs and Ceremonies (3rd ed., 1906)](https://archive.org/details/b3136388x), Abbe J. A. Dubois; translated and edited by Henry K. Beauchamp. Supported: During Deepavali, it was customary each evening of the festival period for Hindus to place lighted lamps at the doors of their houses, or to hang paper lanterns on long poles in the street.
- [Hindu Manners, Customs and Ceremonies (3rd ed., 1906)](https://archive.org/details/b3136388x), Abbe J. A. Dubois; translated and edited by Henry K. Beauchamp. Plausible, not proven: One early 20th-century observer described a Brahmin's evening routine as including a visit to the nearest temple after prayers, never arriving empty-handed but bringing something such as lamp oil, coconuts, bananas, camphor, incense, or at least betel leaves if poor; at a shrine of Vigneshwara (Ganesha) the visitor walked round once, at a Siva shrine twice, and at a Vishnu shrine three times.
- [Omens and Superstitions of Southern India](https://archive.org/details/omenssuperstitio00thur), Edgar Thurston. Supported: In a new-rice (harvest) ceremony recorded from the Malabar/Palghat area (present-day Kerala), the person carrying the first ears of paddy was met at the gate by a woman of the household holding a lighted lamp; inside, he circled a decorated plank three times, set the paddy down facing east with the lamp placed at its right, and offerings were then made to Ganapathi.
- [Omens and Superstitions of Southern India](https://archive.org/details/omenssuperstitio00thur), Edgar Thurston. Supported: In parts of South India, the lighting of the evening lamps was treated as a customary boundary marking the point when certain daytime activities should stop: digging with a spade was expected to cease before lamp-lighting, and at least one betel-vine grower avoided entering his garden or picking leaves after the lamps were lit.
