# அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்த காலி தேர்

> ஒரு மழை நாள் evening-ல மீராவும் கண்ணனும் kitchen table-ல உட்கார்ந்து, அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்த ஒரு காலி தேரோட story-ஐக் கேட்கறாங்க. தேரோட்டி சுமந்திரன் ராமரோட promise-ஐயும் அன்பான messages-ஐயும் வீட்டுக்குக் கொண்டு வர்றார். Quiet-ஆவும் cozy-ஆவும் இருக்கற story. Content note: மெல்லிய sadness, ராஜா மயங்கி விழறது.

- Show: [Banyan Stories தமிழ் (Ages 4–8)](https://www.banyanstories.com/ta/ages-4-8/), ages 4–8, தமிழ்
- Page: https://www.banyanstories.com/ta/ages-4-8/episodes/sumantra-and-the-empty-chariot/
- Audio: https://media.banyanstories.com/media/ep-120/junior/7ea370c702fb9f240248d0da4a34e2670e60103763057195b723172274c5303c/e584f2675880a1442dacf3ab63fd1a4a21f2a3c9f4bb27fe3e318239e0f593fd.mp3 (7 min)
- Published: 2026-10-16
- Scare level: 1 of 5. Sad-ஆன, quiet-ஆன homecoming, லேசான grief-ஓட. Ghost comparison சின்னதா, soft-ஆ தான் வருது. ராஜா faint ஆகுறது lightly சொல்லப்பட்டிருக்கு. ராமர் திரும்பி வருவேன்னு promise பண்ணது reassurance-ஆ திரும்பத் திரும்ப வருது.
- Content note: லேசான sadness; சின்ன soft ghost comparison; ராஜா lightly faint ஆகுறார்.

## Transcript

Each passage is labelled with the evidence behind it; “Fictional scene” marks the story itself.

Hello குட்டி listeners, Banyan Stories-க்கு welcome. இன்னைக்கு night மீராவும் கண்ணனும் பெரிய green sofa-ல blanket போத்திக்கிட்டு, ஆளுக்கு ஒரு mug சூடான பால் வச்சுக்கிட்டு உட்கார்ந்திருக்காங்க. Window-க்கு வெளிய கனடா evening மெல்ல blue ஆகுது. Street lamp-கள் ஒண்ணு ஒண்ணா எரியுது. Room-ல heater டிக் டிக்னு சத்தம் மட்டும்தான். கண்ணன் தன்னோட stuffed elephant-ஐ ரொம்ப tight-ஆ பிடிச்சிருக்கான். "மீரா, இன்னைக்கு story என்ன?"ன்னு கேக்கறான். மீரா சிரிச்சுக்கிட்டே blanket-ஐ அவன் தாடை வரைக்கும் இழுத்து விடறா. "இது சுமந்திரன்னு ஒரு தேர் ஓட்டி பத்தின story. வீட்டுக்கு ஒரு நீளமான, அமைதியான பயணம். கொஞ்சம் sad தான் கண்ணா, ஆனா ரொம்ப kind-ஆனதும் கூட. Ready? போகலாம்." *(Fictional scene)*

நம்ம story அகன்ற, மெதுவா ஓடற கங்கை நதிக்கரையில, பெரிய காட்டோட ஓரத்துல ஆரம்பிக்குது. தண்ணி கரையில மெல்லிசா கிசுகிசுத்துச்சு. குதிரைகள் அசையாம நின்னு, காத்துல சின்ன சின்ன மூச்சு மேகம் விட்டுச்சு. இளவரசர் ராமர் தன்னோட தேர் பக்கத்துல நின்னார். Road அங்கே முடிஞ்சிருச்சு. ராமர் தன்னோட தேர் ஓட்டி சுமந்திரனைப் பார்த்து மெதுவா சொன்னார், "இப்போ திரும்பிப் போங்க. நான் காட்டுக்குள்ள நடந்தே போறேன்." சுமந்திரனோட மனசு கல் மாதிரி கனமா இருந்துச்சு. ராமர் உட்கார்ந்திருந்த காலி seat-ஐப் பார்த்தான். "ஐயோ ராமா," அவன் மெதுவா சொன்னான், "இந்த காலி தேரை நகரம் பார்த்தா எல்லாரும் ரொம்ப sad ஆயிடுவாங்க. Hero போயிட்டார், ஓட்டி மட்டும் மிச்சம் இருக்கான்னு, தனியா நிக்கற ஒரு ghost மாதிரி தேர் தெரியும். நீங்க போன நாளை விட மக்கள் இன்னும் அதிகமா அழுவாங்க." *(Supported)*

சுமந்திரன் இன்னொரு தடவை முயற்சி பண்ணான். நதி மெதுவா சலசலனு ஓடுச்சு. ராமர் காத்திருந்து கேட்டார். "ராமா, உங்க அம்மாகிட்ட என்னால சின்ன பொய் கூட சொல்ல முடியாது. நீங்க மாமா வீட்டுக்கு மட்டும் போயிருக்கீங்கன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா உண்மையைச் சொல்ல என் நாக்கு எழவே மாட்டேங்குது." தலை குனிஞ்சான். "Please, என்னையும் காட்டுக்கு கூட்டிட்டுப் போங்க. உங்களை விட்டுட்டு இருக்கறதை விட, என் தேரோட தீக்குள்ள நடக்கறதுகூட பரவாயில்ல. பதினான்கு வருஷம் நீங்க இல்லாம இருந்தா, அது நூறு வருஷம் மாதிரி இருக்கும்." ஒரு ஓட்டியோட அன்பு இவ்ளோ பெரிசு. அவன் மனசு நிறைஞ்சு, கொஞ்சம் வழிஞ்சும் போச்சு. *(Supported)*

ராமர் தன்னோட பழைய நண்பனை அன்பான கண்களோட பார்த்தார். மெதுவா மூச்சு விட்டு, சின்னதா, சூடான புன்னகை செஞ்சார். "நீங்க என் மேல ரொம்ப அன்பா இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும் சுமந்திரன்," அவர் சொன்னார். "ஆனா இதை யோசிங்க. ஓட்டி திரும்பி வர்றதைப் பார்த்தா, நான் உண்மையாவே காட்டுக்குப் போயிட்டேன்னு கைகேயி நம்புவாங்க. அதனாலதான் நீங்க திரும்பிப் போகணும்." அப்புறம் ராமர் அவன்கிட்ட சில செய்திகளைக் கொடுத்தார், அன்புல கட்டின சின்ன சின்ன மூட்டை மாதிரி. அரசருக்கு ஒண்ணு, தன்னோட அம்மா கௌசல்யாவுக்கு ஒண்ணு, கைகேயிக்கு ஒண்ணு, பரதனுக்கு ஒண்ணு. "என் அப்பாவை வருத்தப்பட வேண்டாம்னு சொல்லுங்க," ராமர் சொன்னார். "பதினான்கு வருஷம் கழிச்சு நாங்க திரும்பி வருவோம்." *(Supported)*

மீரா கண்ணனோட கையை மெதுவா அழுத்தினா. "Worry பண்ணாத கண்ணா. ராமர் safe-ஆ இருக்கார், அவர் promise பண்ணியிருக்கார். பதினான்கு வருஷம் long time தான், ஆனா அவங்க திரும்பி வருவாங்கன்னு சொல்லியிருக்கார். இந்த sad part story-யோட நடுவுல தான், end இல்ல." கண்ணன் தலையாட்டி, elephant-ஐ கட்டிக்கிட்டான். Heater டிக் டிக்னு சத்தத்தைக் கேட்டுக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான். "Okay," அவன் மெதுவா சொன்னான். "தொடர்ந்து சொல்லு." *(Supported)*

அதனால சுமந்திரன் தேரைத் திருப்பினான். டக் டக், டக் டக்னு குதிரைகள் மெதுவா, மெதுவா, வீட்டை நோக்கி நீளமான சாலையில போச்சு. சக்கரங்கள் கிறீச்சுனு சத்தம் போட்டுச்சு. சாலை ஓரத்துல உயரமான புல்லை காத்து சலசலக்க வச்சுச்சு. Sky முதல்ல pink, அப்புறம் purple, அப்புறம் இருட்டாச்சு. கடைசியா மூணாவது நாள் மாலையில உயரமான அயோத்தி நகரம் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. ஆனா ஏதோ தப்பா இருந்துச்சு. இந்த நகரம் எப்பவும் பிரகாசமா, பரபரப்பா இருக்கும். இப்போ எல்லா சந்தோஷமும் walk போயிட்ட மாதிரி காலியா, அமைதியா இருந்துச்சு. தெருக்கள் மௌனமா இருந்துச்சு. மாலை வெளிச்சம் மென்மையா, சாம்பல் நிறத்துல இருந்துச்சு. *(Supported)*

அப்புறம் மக்கள் தேரைக் கவனிச்சாங்க. கற்கள் மேல கால் சத்தம் கேக்க அவங்க அதைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, "ராமர் எங்கே? ராமர் எங்கே?"ன்னு கூப்பிட்டாங்க. சுமந்திரன் அமைதியா பதில் சொன்னான், "ராமர் என்னை கங்கையிலேயே அனுப்பிட்டார்." இதைக் கேட்டதும் மக்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து, ஒரு பெரிய பெருமூச்சு மாதிரி, ராமர் பேரைச் சொல்லி அழுதாங்க. சுமந்திரன் தொடர்ந்து போனான். Window-கிட்ட சோகமா, மௌனமா நிக்கற பெண்களைக் கடந்து போனான். யாரும் தன் கண்ணீரைப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு துணியால முகத்தை மூடிக்கிட்டு அரண்மனைக்குப் போனான். *(Supported)*

அரண்மனைக்குள்ள சுமந்திரன் room ஒண்ணொண்ணா நடந்து போனான். அவன் கால் சத்தம் மெதுவா, மென்மையா கேட்டுச்சு. கடைசியா எட்டாவது அறைக்கு வந்தான். அது இருட்டா, சோகமா இருந்துச்சு. அங்கே ராமரோட அப்பா தசரத ராஜா தன் மகனுக்காக வருந்திக்கிட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். சுமந்திரன் அவர் முன்னாடி நின்னு, ராமர் அனுப்பின வார்த்தைகளைச் சொன்னான். ராஜாவுக்கு பலம் போயிடுச்சு, மெதுவா தரையில மயங்கி விழுந்தார். உதவியாளர்கள் மென்மையான கைகளோட ஓடி வந்தாங்க. ரொம்ப ஆழமான nap-ல இருந்து எழுந்த மாதிரி, அவர் மெதுவா சுயநினைவுக்கு வந்தார். *(Supported)*

அப்புறம் ராஜா கொஞ்சம் calm ஆனதும், எல்லா பெற்றோரும் கேக்கற கேள்வியைக் கேட்டார். "சுமந்திரா, ராமர் எப்படி இருக்கான்? என்ன சாப்பிடறான்? எங்கே தூங்கறான்?" அவர் குரல் ரொம்ப சின்னதா இருந்துச்சு. சுமந்திரன் மெதுவா பேசினான். வீட்டுக்கு வர்ற வழியில குதிரைகள் கூட மெதுவா நடந்துச்சு, அதோட கண்ணுல இருந்து சூடான கண்ணீர் விழுந்துச்சுன்னு ராஜாகிட்ட சொன்னான். "அயோத்தியில யாரும் என்னை வரவேற்கல மகாராஜா," அவன் சொன்னான். "நகரம் முழுக்க பேச முடியாத அளவு sad-ஆ இருந்துச்சு." அது ராமர் மேல இருந்த அன்பு நிறைஞ்ச, அமைதியான, மென்மையான நேரம். அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்திருந்தப்போ, அறையில இருந்த விளக்கு மெதுவா அசைஞ்சுச்சு. *(Supported)*

மீரா கண்ணன் பக்கம் திரும்பினா. "உனக்கும், கேட்டுக்கிட்டு இருக்கற எல்லாருக்கும் ஒரு question. சுமந்திரனால ஒரு பொய்யைக் கூட, kind-ஆனதா இருந்தாலும், சொல்ல முடியல. நீங்க ஒருத்தருக்கு, உங்களுக்குப் பிடிச்சவங்களுக்கு, சொல்றதுக்குக் கஷ்டமான விஷயம் எப்பவாவது இருந்திருக்கா? அதைச் சொல்லும்போது உங்க பக்கத்துல உட்கார யாரை கேப்பீங்க?" கண்ணன் elephant தலை மேல தாடையை வச்சு ரொம்ப யோசிச்சான். "நான் என் elephant-ஐ பிடிச்சுக்குவேன்," அவன் சொன்னான். "அப்புறம் உன்னையும்." *(Fictional scene)*

விளக்குகள் எரியுது, பால் குடிச்சாச்சு. கண்ணனுக்கு கண்ணு தூங்க ஆரம்பிக்குது. மீரா அவன் தோள் மேல blanket-ஐ சுத்தி விடறா. ராமரோட promise, நீளமான சாலையோட முடிவுல இருக்கற சின்ன விளக்கு மாதிரி இன்னும் முன்னாடி மின்னிக்கிட்டு இருக்கு. Goodnight குட்டி listeners. நல்லா தூங்குங்க, அடுத்த story-ல சந்திப்போம். *(Fictional scene)*

## Sources

- [Ramayana (English prose translation, Ayodhya Kanda excerpts), Digital Library of India copy on Internet Archive](https://archive.org/details/dli.ministry.19589), Not stated on the page (translator not named in the excerpt). Supported: Rama replies that he knows Sumantra holds him dear. He explains that seeing the charioteer return will make Kaikeyi believe Rama has gone to the woods. He gives Sumantra messages for the king, his mother Kaugalya, Kaikeyi and Bharata, asks that the king not grieve, and says they will return after fourteen years.
- [Ramayana (English prose translation, Ayodhya Kanda excerpts), Digital Library of India copy on Internet Archive](https://archive.org/details/dli.ministry.19589), Not stated on the page (translator not named in the excerpt). Supported: Sumantra says he cannot lie to Rama's mother and tell her that her son has only gone to his uncle's home, yet he finds the truth too painful to say. He asks to follow Rama into the forest. He says he would enter fire with the chariot if left behind, and that fourteen years without Rama would feel like a hundred.
- [Ramayana (English prose translation, Ayodhya Kanda excerpts), Digital Library of India copy on Internet Archive](https://archive.org/details/dli.ministry.19589), Not stated on the page (translator not named in the excerpt). Supported: In the Ayodhya Kanda translation, Rama tells Sumantra to turn back and says he will go on into the forest on foot. Sumantra, grieved, fears the city will be distressed at seeing the empty chariot. He compares it to a ghost seeing a car with its hero slain and only the charioteer left, and says the people will grieve more bitterly than when Rama left.
- [Ramayana (English prose translation, Ayodhya Kanda excerpts), Digital Library of India copy on Internet Archive](https://archive.org/details/dli.ministry.19589), Not stated on the page (translator not named in the excerpt). Supported: Sumantra reaches Ayodhya at dusk on the third day and finds it empty, still and without happiness. People rush after him asking where Rama is. He says Rama sent him away at the Ganga, and they weep and cry out for Rama. He passes grieving women at windows and goes to the palace with his face muffled.
- [Ramayana (English prose translation, Ayodhya Kanda excerpts), Digital Library of India copy on Internet Archive](https://archive.org/details/dli.ministry.19589), Not stated on the page (translator not named in the excerpt). Supported: Sumantra finds King Dasaratha (spelled Dagaratha in the source) in a gloomy eighth chamber, grieving for his son. When Sumantra gives Rama's words, the king falls to the ground in a swoon. Later the king asks how Rama is eating and sleeping. Sumantra says the horses went slowly and shed warm tears, and that no one in Ayodhya greeted him.