# ஜடாயுவின் கடைசி Flight

> Late autumn evening-ல kitchen table-ல மீராவும் கண்ணனும் ஒரு வயதான கழுகு ராஜாவைப் பத்தின mystery-ஐ research பண்றாங்க. Story உண்மையில என்ன சொல்லுது, எங்க gaps இருக்குன்னு honest-ஆ பிரிச்சுப் பார்க்கிறாங்க. அப்புறம் கொஞ்சம் சேர்ந்து wonder-உம் பண்றாங்க.

- Show: [Banyan Stories தமிழ் (Ages 9–15)](https://www.banyanstories.com/ta/ages-9-15/), ages 9–15, தமிழ்
- Page: https://www.banyanstories.com/ta/ages-9-15/episodes/jatayu-last-flight/
- Audio: https://media.banyanstories.com/media/ep-116/explorer/650d9b3e6d1bb28120723fe9718f1d9bf860567be10da129c626381914beffe3/a50b37c580ab8e80455b918a04f1c4cca5b8d503ebacbd21324bcd7708780c33.mp3 (11 min)
- Published: 2026-10-16
- Scare level: 2 of 5. Message-ல குறிப்பிடப்படற ஒரு வயசான பறவையைப் பத்தின war story இது. Fight details-உம் காயங்களும் எதுவும் சொல்லப்படல; tone யோசனையோடவும் warm-ஆவும் இருக்கு.
- Content note: Fight details வேணும்னே விட்டுட்டோம்; கற்பனைப் பகுதிகள் imagination-னு தெளிவா சொல்லப்பட்டிருக்கு, graphic-ஆ இல்ல.

## Transcript

Each passage is labelled with the evidence behind it; “Fictional scene” marks the story itself.

Hello, Banyan Stories-க்கு மறுபடி welcome. அமைதியான ஒரு evening. Window-ல மழை தட்டுது, வீடே சாய்ஞ்சு கேக்கற மாதிரி இருக்கு. தெருவுல எங்கேயோ ஒரு car தண்ணிக்குள்ள சீறிக்கிட்டு போச்சு, அப்புறம் மறுபடி அமைதி. பதினொரு வயசு மீரா மடியில notebook திறந்து வெச்சிருக்கா, அதுல நேர்த்தியான lists-உம் arrows-உம். ஏழு வயசு தம்பி கண்ணன் sofa-ல தலைகீழா படுத்து, கால்களை சுவர்ல வெச்சிருக்கான். அப்படிப் படுத்தா ideas வேகமா வருமாம். Table-ல ஏலக்காய் டீ mug ஆவி பறக்குது. Lamp rug மேல ஒரு சூடான வட்டம் போடுது. காத்துல மழை பட்ட கம்பளி வாசனையும், கொஞ்சம் இஞ்சி வாசனையும். இன்னைக்கு story ஒரு வயசான bird, தூரத்துல நடந்த ஒரு war, நமக்கு என்ன தெரியும், எதை நாம சும்மா யோசிக்கறோம்ங்கற question பத்தினது. *(Fictional scene)*

"Okay," தலைகீழா இருந்தபடியே கண்ணன் சொன்னான். "இன்னைக்கு story ஜடாயுவைப் பத்தியா? Title-ல ஜடாயுவின் கடைசி Flight-னு இருக்கு, so அது ஜடாயுவைப் பத்தி தான்னு bet கட்டுவேன்." மீரா notebook மேல pen-ஆல தட்டினா. "நல்ல guess," அவ சொன்னா. "ஆனா நான் research பண்ணும்போது ஒரு விஷயம் கண்டுபிடிச்சேன். நான் பாக்கற வரிகள்ல அந்தப் பேரே இல்ல. Vulture king-னு தான் சொல்றாங்க. அதனால அதுல என்ன இருக்கோ அதை அப்படியே சொல்றேன், இல்லாததை எதுவும் சேர்க்க மாட்டேன். Deal?" கண்ணன் நேரா திரும்பினான், முடி நிக்குது. "Deal. Detective rules." "Detective rules," மீரா சிரிச்சா. Pen-ஐ சின்ன click சத்தத்தோட திறந்தா, அவ serious-ஆ இருக்கும்போது அப்படித்தான் செய்வா. "நல்ல detective தனக்குத் தெரிஞ்சதை எழுதி வெச்சுப்பா, தெரியாததுக்குப் பக்கத்துல ஒரு சின்ன question mark போடுவா." *(Fictional scene)*

மீரா scene-ஐ சொன்னா. "உலகத்துலயே பழமையான, ரொம்பப் பிடிச்ச stories-ல ஒண்ணான ராமாயணத்தை நினைச்சுக்கோ. இப்போ நாம அதோட முடிவு பக்கம் இருக்கோம். அரக்கர் ராஜா ராவணனோட island city லங்கால war நடக்குது. Armies கூடியிருக்கு. காத்திருப்புல காத்து இறுகிப் போயிருக்கு. இதுக்கு நடுவுல, வானர மக்களோட ராஜா சுக்ரீவன்னு ஒரு leader, ராவணனுக்கு நேரா ஒரு message அனுப்பணும்னு decide பண்றார். கிசுகிசுப்பு இல்ல. Polite note-உம் இல்ல. Chin உயர்த்தி சொல்ற மாதிரி ஒரு defiant, bold message." *(Supported)*

கண்ணன் முழங்காலை மடக்கி, கொஞ்சம் ஆடினான். "அந்தக் காத்திருக்கற நேரம் எப்படி feel ஆகும்?" மீரா யோசிச்சா. "ஒரு பெரிய concert ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி இருக்கற நிமிஷம் மாதிரி இருக்குமோ," அவ சொன்னா. "எல்லாரும் seat-ல உட்கார்ந்திருப்பாங்க, யாரும் பேச மாட்டாங்க, curtain மூச்சு விடறது கூட கேக்கும்." கண்ணன் சிரிச்சான். "இல்லன்னா high diving board-ல இருந்து குதிக்கப் போறோம், ஆனா இன்னும் குதிக்கல, அந்த மாதிரி." "அப்படியே தான்," மீரா சொன்னா. "இது நாம கற்பனை பண்றது மட்டும் தான். ஆனா message அனுப்பறதுக்கு முன்னாடி, கடல் காத்து banners-ஐ இழுக்க, அந்தக் கரை எவ்ளோ அமைதியா இருந்திருக்கும்னு feel பண்ண இது உதவும்." *(Fictional scene)*

"இப்போ நமக்கு முக்கியமான வரி இது," மீரா சொன்னா. "இந்த message-ல சுக்ரீவன் ராவணன்கிட்ட, அவனோட சொந்தக் கையே Vulture king-ஐ வென்னுடுச்சுன்னு சொல்றார். அந்த Vulture king-ஐ பலமிழந்த, வயசானவர்னு வர்ணிக்கறார். அதனால நமக்கு ஒரே நேரத்துல ரெண்டு விஷயம் தெரியுது: ராவணனோட பலத்தால Vulture king வீழ்த்தப்பட்டார், அந்த king ஒரு வயசான பறவை, இளமையோட முழு சக்தி இல்லாதவர்." கண்ணன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான். "அதனால தான் இவ்ளோ sad-ஆ இருக்கு," அவன் சொன்னான். "ஏன்னா அந்த vulture-க்கு strength கூட இல்லையே." "சரி தான்," மீரா சொன்னா. "அதனால தான் அது இவ்ளோ brave-ஆவும் இருக்கு." *(Supported)*

கண்ணன் கையில தாடையை வெச்சான். "Wait. ஒருத்தர் வயசானவரா, tired-ஆ இருந்தும் போய் help பண்ணா, அது young-ஆ strong-ஆ இருக்கறதை விட braver இல்லையா?" மீரா எப்பவும் செய்யற மாதிரி கவனமா யோசிச்சா. "அது வேற வகை brave-ஆ இருக்கலாம்," அவ சொன்னா. "Strong-ஆ இருக்கும்போது தைரியத்துக்கு விலை கம்மி. ஜெயிக்க மாட்டோம்னு தெரிஞ்சும் போறப்போ, உன்கிட்ட இருக்கற எல்லாமே விலை. அந்த மாதிரி courage-ஐ தான் மக்கள் ஆயிரக்கணக்கான வருஷமா நினைவு வெச்சிருக்காங்க." கண்ணன் மெதுவா தலையாட்டினான். "என் பாட்டி முழங்கால் வலிச்சாலும் கனமான தண்ணிக் குடத்தைத் தூக்கிட்டு வருவாங்க," அவன் சொன்னான். "யாராவது செய்யணும்ல்லன்னு சொல்வாங்க." "அதே மாதிரி brave தான்," மீரா சொன்னா. கண்ணன் ஒரு நிமிஷம் lamp-ஐப் பார்த்தான். "நான் அவங்களை brave-ன்னு நினைச்சதே இல்ல. வெறும் பாட்டின்னு தான் நினைச்சேன்." "பெரும்பாலான brave ஆனவங்க யாரோ ஒருத்தருக்குப் பாட்டி தான்," மீரா சொன்னா. *(Fictional scene)*

"Message தொடருது," பக்கத்தைத் திருப்பிக்கிட்டே மீரா சொன்னா. "ரகுவோட கோபமான மகன்கள் தாக்க வரும்போது, ராவணனோட சின்ன பலம் ஏதாவது உதவுமான்னு சுக்ரீவன் கேக்கறார். அதாவது ராவணனோட சக்தி அவன் நினைக்கற அளவுக்குப் பெருசு இல்லைன்னு சொல்றார். அப்புறம் இந்த முழு war-க்கும் காரணத்தையும் சொல்றார். தாமரைக் கண்ணுள்ள அந்தப் பெண்மணி ராவணனோட palace-க்குள்ள சிறையில இருக்காங்கன்னு." கண்ணன் அசையாம உட்கார்ந்திருந்தான். "தாமரைக் கண் பெண்மணி," அவன் திருப்பிச் சொன்னான். "தன் வீட்டுல இருந்து கொண்டு போகப்பட்ட ஒருத்தருக்கு அது ரொம்ப அழகான பேர்." "ஆமா," மீரா மெதுவா சொன்னா. "அதனால தான் அந்த message வெறும் பெருமை பேச்சு இல்ல. தப்புக்கு பதில் கிடைக்கும்ங்கற promise அது." *(Supported)*

"இன்னும் ஒரு வாக்கியம் படிச்சுக் காட்டணும்," மீரா சொன்னா. "தான் அநியாயம் பண்ணின அந்த மனிதர் எவ்ளோ பயங்கரமானவர்னு ராவணனுக்குத் தெரியலைன்னு சுக்ரீவன் சொல்றார். அந்த மனிதர் ராமர். ராவணன் தன்னைப் பத்தி ரொம்ப sure-ஆ இருந்ததால, அடுத்து என்ன வரும்னு யோசிக்கவே இல்ல. அவன் நிலைமையைத் தப்பா மதிப்பிட்டுட்டான்னு சுக்ரீவன் நேரடியா சொல்றார். Vulture king, அரண்மனையில இருக்கற பெண்மணி, தண்ணிக்கு அந்தப் பக்கம் காத்திருக்கற பயங்கரமான மனிதர்: எல்லாம் ஒரே message-ல, வரிசையா மூணு கல் மாதிரி இருக்கு." கண்ணன் விரல்ல எண்ணினான். "மூணு கல்," அவன் சொன்னான். "எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு." *(Supported)*

அந்த மூணு கல்லும் கொஞ்ச நேரம் அங்கேயே இருக்கட்டும்னு விட்டாங்க. டீ ஆவி பறக்கறதுல இருந்து வெறும் இளஞ்சூடா ஆயிடுச்சு. மெல்லிய புகை வளைவு lamp-ஐ தாண்டி மேல போச்சு. கண்ணன் கை நீட்டி windowsill-ல இருந்து ஒரு சின்ன கல்லை எடுத்தான். போன summer-ல beach-ல கண்டெடுத்த வழவழப்பான சாம்பல் நிற கல். அதை rug மேல வெச்சான். அப்புறம் ரெண்டாவது. அப்புறம் மூணாவது, நேர்த்தியா ஒரு வரிசையில. "வயசான bird," முதல் கல்லைத் தொட்டு சொன்னான். "தாமரைக் கண் பெண்மணி. பயங்கரமான மனிதர்." மீரா அவனைப் பார்த்துக்கிட்டு ஒரு வார்த்தையும் பேசல. சில எண்ணங்களை கற்கள் மாதிரி அமைதியா உட்கார விடறது தான் நல்லது. *(Fictional scene)*

மழை குறைஞ்சுது. மீரா pen-ஐ கீழே வெச்சா. "இப்போ ஒண்ணு try பண்ணலாம்," அவ சொன்னா. "அடுத்த பகுதி எந்த text-லயும் இல்ல. நாம கற்பனை பண்றது மட்டும் தான், அதனால notes-ல எழுதாதே. கண்ணை மூடு. காட்டுல இருக்கற எல்லாரையும் விட வயசான ஒரு பெரிய bird-ஐ நினைச்சுக்கோ. அவ இறக்கைகள் கடந்து போற மேகம் மாதிரி நிழல் போடற அளவுக்கு அகலம். காலைக் காத்துல மெதுவா, நிதானமா, மரத்தின் உச்சிகளுக்கு மேல எழும்பறா. இறகுகள் காய்ஞ்ச இலைகளோட, அந்தி வானத்தோட நிறம். கீழே மான்கள் தலை தூக்கிப் பாக்குது. குரங்குகள் கத்தறதை நிறுத்துது. நதி கூட ஒரு நிமிஷம் அசையாம நிக்கற மாதிரி இருக்கு. காற்றுல ஈர மண் வாசனையும் காட்டு மல்லிகை வாசனையும். மலைகள் மேல சூரியன் ஒரு மெல்லிய பொன் கோடு மட்டும். இது எளிதா இருக்கறதால அவ பறக்கல. யாருக்கோ அவ தேவைப்பட்டதால பறக்கறா." கண்ணன் வாய் கொஞ்சம் திறந்திருந்துச்சு. "என்னால அவளைப் பார்க்க முடியுது," அவன் கிசுகிசுத்தான். *(Fictional scene)*

"இப்போ honest ஆன பகுதி," மீரா சொன்னா. "இன்னைக்கு நான் படிச்சு சொன்னது தான், Vulture king பத்தி இந்தப் பகுதி சொல்றது முழுசும். அந்த fight எப்படிப் போச்சுன்னு இது சொல்லல. அந்தப் பறவை சொன்ன வார்த்தைகள் எதுவும் இல்ல. காயங்களையோ கடைசிப் பேச்சையோ கூட வர்ணிக்கல. அதனால யாராவது ஒவ்வொரு வாக்கியமும், ஒவ்வொரு நிமிஷமும் இருக்கற ரொம்ப detail ஆன version சொன்னா, அந்த detail வேற ஏதோ telling-ல இருந்து வந்திருக்கணும், இல்லன்னா அது கதை சொல்றவரோட சொந்த கற்பனையா இருக்கணும். இன்னைக்கு அந்தப் பகுதியை நாம சொல்லாம விடறோம்." கண்ணன் கொஞ்சம் disappointed-ஆ பார்த்தான். "ஆனா அதான் best part." "இருக்கலாம்," மீரா சொன்னா. "ஆனா கற்பனையான பெரிய விஷயத்தை விட, உண்மையான சின்ன விஷயத்தை உனக்குத் தர விரும்பறேன். உண்மையான சின்ன விஷயம் வருஷக்கணக்கா உன் pocket-ல இருக்கும். கற்பனையான பெரிய விஷயம் நழுவிப் போயிடும்." *(Supported)*

கண்ணன் ஒரு cushion-ஐ மடியில இழுத்துக்கிட்டு, இருண்ட window-ஐ பார்த்தான். "கொஞ்சம் sad-ஆ இருக்கு, இல்லையா?" மீரா நகர்ந்து அவன் பக்கத்துல உட்கார்ந்தா. "கொஞ்சம் sad தான். அது தப்பில்ல. பழைய stories-ல நிறைய feelings இருக்கும், அதை பயப்படாம feel பண்ணலாம். Lamp எரியுது, டீ சூடா இருக்கு, அம்மா kitchen-ல ஹம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க, நாம இங்க safe-ஆ இருக்கோம். கேக்குதா? கப்புகளைத் துடைக்கும்போது அம்மா எப்பவும் ஹம் பண்ற song அது." கண்ணன் கேட்டான். ஹால்ல இருந்து ஒரு மெல்லிய tune மிதந்து வந்துச்சு, கொஞ்சம் சுருதி விலகி, ஆனா ரொம்ப அழகா. "இந்த story-ல message முழுக்க நம்பிக்கை இருக்கு. ஏன்னா தப்புக்கு பதில் கிடைக்கப் போகுது, help வந்துக்கிட்டு இருக்கு." கண்ணன் நீளமா மூச்சு இழுத்தான். "Okay," அவன் சொன்னான். "Sad, ஆனா safe." "Sad, ஆனா safe," மீரா சொன்னா. *(Fictional scene)*

"மீரா," கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கண்ணன் கேட்டான், "ஒரு message-ல மட்டும் வர்ற ஒருத்தரைப் பத்தி மக்கள் ஏன் stories சொல்லிக்கிட்டே இருக்காங்க?" மீரா சிரிச்சா. "ஒரு character matter ஆக நிறைய lines தேவையில்லை போல இருக்கு," அவ சொன்னா. "சில சமயம் ஒரே ஒரு வாக்கியம் போதும், கஷ்டமா இருக்கும்போது யாருக்கு courage இருந்ததுன்னு நிறுத்தி யோசிக்க வைக்க. அதனால தான் அவரைப் பத்தி கொஞ்ச வார்த்தைகள் மட்டும் இருந்தும், அந்த வயசான Vulture king-ஐ நீ நினைவு வெச்சிருக்க." கண்ணன் cushion-க்கு அடியில இருந்து தன் notebook-ஐ எடுத்தான், அட்டையில dinosaur இருக்கற அதே notebook. பெரிய, தள்ளாடற எழுத்துல எழுதினான்: OLD AND BRAVE. ரெண்டு தடவை underline பண்ணி, பெரிய இறக்கைகள் உள்ள ஒரு bird-ஐயும் சின்னதா வரைஞ்சான். மீரா சிரிச்சா. "இந்த வாரம் நான் கேட்டதுலயே இதுதான் best summary." *(Fictional scene)*

சேர்ந்து பேசறதுக்கு ஒரு question. யாராவது உங்களுக்கு help பண்ணின ஒரு நேரத்தை யோசிச்சுப் பாருங்க, அவங்களுக்கு அது கஷ்டமா இருந்தும், இல்லன்னா அவங்க tired-ஆ இருந்தும். அவங்க என்ன செஞ்சாங்க, நீங்க எப்படி thank பண்ணீங்க? அப்புறம் மாத்தி யோசிங்க: இந்த வாரம் எளிதா இல்லாதபோதும் நீங்க செய்யக்கூடிய ஒரு சின்ன kind ஆன விஷயம் என்ன? Dinner table-ல உங்க answers-ஐ share பண்ணுங்க, யாரோடது ரொம்ப surprising-ன்னு பாருங்க. *(Fictional scene)*

ஹால்ல இருந்த clock மெதுவா அடிச்சுது. மீரா notebook-ஐ மூடி, lamp-ஐ செல்லமா தட்டினா. கண்ணன் ஏற்கனவே பாதி தூக்கத்துல, கன்னம் cushion மேல, pencil இன்னும் கையில. "நாளைக்கு," அவன் முணுமுணுத்தான், "அந்த wise bird பத்தி இன்னும் தெரிஞ்சுக்கலாமா?" "தொடர்ந்து தேடலாம்," மீரா சொன்னா. "வேற tellings கிடைக்கலாம். இன்னைக்கு மாதிரியே கவனமா check பண்ணலாம்." Rug மேல இருந்த மூணு சாம்பல் நிற கற்களையும் எடுத்து, ஒண்ணு, ரெண்டு, மூணுன்னு windowsill-ல திரும்ப வெச்சா. வெளியே மழை வெள்ளி மூடுபனியா மாறியிருந்துச்சு. கூரைகளுக்கு அப்பால எங்கேயோ, அகலமான இறக்கைகள் அவங்க கற்பனையின் sky-யில மிதந்து போற மாதிரி இருந்துச்சு. Banyan Stories கேட்டதுக்கு thank you. Kind-ஆ இருங்க, curious-ஆ இருங்க, உங்களோட அமைதியான வழிகள்ல brave-ஆ இருங்க. அடுத்த தடவை வரைக்கும், goodnight. *(Fictional scene)*

## Sources

- [The Ramayan of Valmiki (English verse translation, Internet Archive copy)](https://archive.org/details/india.history.resource.72963), Ralph T. H. Griffith (translator); Valmiki (original poet). Supported: In the Lanka war, as rendered in this Griffith verse translation, Sugriva sends Ravan a defiant message saying his arm subdued the Vulture king, who is described as infirm and old. In the same message, Sugriva says the lotus-eyed lady is held captive in Ravan's palace and that Ravan does not know how fierce the man he has wronged is. The available evidence gives no further details of the vulture's fight, so any retelling of the fight itself, such as dialogue, wounds or last words, must be sourced elsewhere or marked as creative.